ปรัชญาศึกษา: บทที่ 7 กระบวนทรรศน์ยุคกลาง

แนวคิดกระบวนทรรศน์ยุคกลาง

ปรัชญากระบวนทรรศน์ยุคกลาง (Medieval Philosophy) จำแนกตามพื้นฐานความเชื่อเรื่องโลกหน้าอันเป็นคำสอนทางศาสนาของศาสนาที่นับถือพระเจ้า และศาสนาที่เชื่อว่ามีเทวะ การแบ่งขอบเขตยุคจึงยุ่งยากในแต่ละศาสนา แต่หากพิจารณาเป็นกระบวนทรรศน์ก็แบ่งย่อยไปตามศาสนา

  1. กระบวนทรรศน์ยุคกลางของตะวันตก นับจากปี ค.ศ.529 ซึ่งศาสนาคริสต์ได้รับการยกเป็นศาสนาประจำอาณาจักรโรมัน และมีการห้ามนับถือศาสนาอื่น ทำให้อิทธิพลของศาสนาคริสต์เกิดขึ้นอย่างกว้างขวางกว่า 1,000 ปี
  2. กระบวนทรรศน์ยุคกลางในศาสนาอิสลามนับเริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ.622 ซึ่งเป็นปีที่ 1 แห่งฮิจเราะห์ศักราช
  3. กระบวนทรรศน์ยุคกลางในศาสนาพุทธ นับเริ่มตั้งแต่ปี ก.ค.ศ.543 ซึ่งเป็นปีที่ 1 แห่งพุทธศักราช

Continue reading “ปรัชญาศึกษา: บทที่ 7 กระบวนทรรศน์ยุคกลาง”

ปรัชญาศึกษา: บทที่ 6 กระบวนทรรศน์โบราณ-3

Hellenistic philosophy 

ปรัชญากรีกยุคเสื่อมเป็นช่วงเร่งหากฎความสุข (ก.ค.ศ.322-ค.ศ.529) ยุคนี้นับตั้งแต่ Aristotle เสียชีวิต จนถึงจักรพรรดิ Justinian ประกาศรับรองศาสนาคริสต์เป็นศาสนาประจำอาณาจักรโรมัน Continue reading “ปรัชญาศึกษา: บทที่ 6 กระบวนทรรศน์โบราณ-3”

ปรัชญาศึกษา: บทที่ 6 กระบวนทรรศน์โบราณ-2

Classical Greek philosophy

ปรัชญากรีกยุครุ่งเรือง เป็นช่วงเร่งหากฎความจริง  (ก.ค.ศ.450-322) ยุคสั้นๆ ตั้งแต่ Socrates จนถึง Aristotle และเหล่า Sophists แห่งกรุงเอเธนส์ สนใจมาตรการความจริง จึงเกิดคำถามสำคัญคือ ความจริงที่แน่นอนตายตัวมีหรือไม่ มีมาตรการสากลหรือไม่ ถ้าไม่มีทำไมจึงไม่มี ถ้ามีอยู่ที่ไหน Continue reading “ปรัชญาศึกษา: บทที่ 6 กระบวนทรรศน์โบราณ-2”

ปรัชญาศึกษา: บทที่ 6 กระบวนทรรศน์โบราณ-1

แนวคิดกระบวนทรรศน์โบราณ

กระบวนทรรศน์โบราณ (ancient paradigm) เริ่มนับจากปีที่ Thales เสนอความคิด ก.ค.ศ.650 จนถึง ค.ศ.529 ซึ่งจักรพรรดิ Justinian ประกาศให้ศาสนาคริสต์เป็นศาสนาประจำอาณาจักรโรมันและห้ามนับถือศาสนาอื่นใดทั้งสิ้น

มนุษย์น่าจะเริ่มไม่พอใจคำตอบของกระบวนทรรศน์ดึกดำบรรพ์เพราะต้องการความแน่นอนกว่าเดิม ศาสนาโบราณจึงมีกฎชัดเจนเป็นเบื้องต้น การอ้างเบื้องบนในการอธิบายต่างๆ ไม่ทำให้คนในช่วงรอยต่อนี้พอใจได้ Continue reading “ปรัชญาศึกษา: บทที่ 6 กระบวนทรรศน์โบราณ-1”

ปรัชญาศึกษา: บทที่ 5 กระบวนทรรศน์ดึกดำบรรพ์

แนวคิดกระบวนทรรศน์ดึกดำบรรพ์        

กระบวนทรรศน์ดึกดำบรรพ์ (primitive paradigm) นับเริ่มจากการมีมนุษย์ เริ่มนับเป็น Homo เมื่อ 2.5-3 ล้านปีก่อน

  1. รู้จักใช้ภาษาเมื่อเป็น homosapiens ราว 2.5 แสนปีที่แล้ว
  2. ใช้ชีวิตเป็นหมู่คณะ เมื่อเป็น Neanderthal ราว 5 หมื่นปีก่อน ซึ่งเป็นยุคน้ำแข็งจึงเชื่อได้ว่ามนุษย์ยุคนี้เริ่มที่จะใช้ปัญญาคิดมากขึ้น เกิดเป็นวัฒนธรรมถ้ำ
  3. เมื่อเข้าสู่ยุคหินเก่า มนุษย์โครแมกนัน (Cromagnon) ก็อยู่ร่วมกันเป็นสังคมใหญ่ มีระบบเผ่า เกิดศาสนาดึกดำบรรพ์ที่เชื่อในอำนาจเบื้องบน มีเคล็ดลางศักดิ์สิทธิ์ (totem) และข้อห้ามที่ต้องถือปฏิบัติตาม (taboo)
  4. ยุคหินกลางจึงเริ่มทำการเกษตร มีการบันทึกเป็นภาพวาดการอยู่ร่วมกันในลักษณะเมือง เกิดอารยธรรมเมืองรุ่นแรก

Continue reading “ปรัชญาศึกษา: บทที่ 5 กระบวนทรรศน์ดึกดำบรรพ์”

ปรัชญาศึกษา: บทที่ 4 กระบวนทรรศน์ปรัชญา

การเรียนรู้อย่างปรัชญา

เมื่อศึกษาปรัชญาแล้ว จะเป็นนักปรัชญาแบบไหนดี

  1. ความคิดของตนแต่ฝ่ายเดียวที่ถูกต้อง ฝ่ายอื่นล้วนผิดทั้งสิ้น
  2. รอบรู้ทุกคำตอบ เห็นความขัดแย้งในทุกคำถาม ไม่ยึดติดสิ่งใด เพียงเห็นเป็นเกมฝึกสมอง
  3. รอบรู้รอบด้าน หาคำตอบที่เหมาะสมไว้เป็นหลักเฉพาะตัว

Continue reading “ปรัชญาศึกษา: บทที่ 4 กระบวนทรรศน์ปรัชญา”

ปรัชญาศึกษา: บทที่ 3 เนื้อหาปรัชญา

ปรัชญาคืออะไร

การตอบว่าคืออะไร ก็คือ การนิยาม เป็นการให้ความหมายตามความเข้าใจของเราและเพื่อให้คนอื่นเข้าใจตรงกัน ดังนั้นจะต้องบอกเป็นประเภทอย่างกว้าง (genus) และประเภทเจาะจง (species) เช่น มนุษย์ คือ สัตว์ (genus) เหตุผล (species) Continue reading “ปรัชญาศึกษา: บทที่ 3 เนื้อหาปรัชญา”

Website Powered by WordPress.com.

Up ↑